Schuldgevoelens, je hebt ze in alle soorten en maten.

 

Een tijdrovende bezigheid. Het levert eigenlijk alleen maar negatieve gedachten op, zonder dat ze oplossen. Waarom bestaan ze en wat kunnen we ertegen doen?

Voor je verder leest, pak een bakkie koffie of een kopje thee en neem deze quality- time zonder schuldgevoel. Yes? Here we go!

 

Het ontstaan van mijn schuldgevoel

Zodra ik kinderen kreeg, leek mijn carrière er niet meer toe te doen. Stiekem had ik wel thuisblijfmoeder willen worden. Waarschijnlijk was deze keuze dan genomen onder invloed van absurd veel hormonen, want ik was niet echt mijn guitige zelf.

Ik was compleet lijp van mijn kinderen en van mening dat ik eigenlijk de enige was, naast hun vader, en oké, oké, opa en oma, die goed voor mijn kinderen kon zorgen.

Dus met de geboorte van mijn kinderen, werd mijn grootste bron van schuldgevoelens ook geboren. Natuurlijk had ik ze daarvoor ook al wel, maar in mindere mate.

Ik zette mijn leven ‘on hold’ voor ze en wilde ten alle tijden voor ze klaar staan. Redelijk ambitieus kan ik je zeggen. Jezelf wegcijferen heeft niemand wat aan, dat zie ik nu. Maar toen ik er middenin zat, was dat vrij lastig.

Nu leef ik sinds een jaar of 12 met flinke schuldgevoelens. Niet alleen meer over mijn kinderen trouwens. Het lijkt of ik soms overal tekortschiet. Als vrouw, vriendin, startende ondernemer, als moeder, als dochter. Er zijn momenten in mijn leven dat ik alles lijk te missen. Dat ik alleen maar met mezelf bezig ben, en dat voelt als iets heel kwalijks.

Maar is dit eigenlijk wel zo?

 

Wat zijn schuldgevoelens nou eigenlijk?

 

Weten wat ze zijn en waarom we ze nou hebben, zorgt voor meer begrip. En ik geloof dat een lading begrip voor onze gedragingen dè oplossing is. We kunnen tegen ze vechten, we kunnen ze vermijden, maar beter kijk je ze recht in de ogen en leer je ze kennen. Vaak willen ze je wat vertellen.

Wikipedia zegt:

 

Een schuldgevoel is een gemoedstoestand waarbij het geweten een mens plaagt met een onaangenaam gevoel over een bepaalde gedane of juist niet gedane actie. Het wordt vaak gevolgd door gevoelens van berouw of spijt. Schuldgevoel is een gemoedstoestand die men zichzelf oplegt.

 

Die laatste zin is dan weer briljant hè? Je legt het jezelf op.

Even naar de kern van dit euvel, jullie raden het vast al. Want net als alle andere gedragingen die wij mensen hebben komt ook schuldgevoel van vrogger uit.

Welkom evolutie, welkom evolutionair ontwikkelt brein.

Het is er namelijk niet voor niks, het heeft net als, werkelijk waar, alles in ons systeem een functie. Het is er om je sociale gedrag in toom te houden. Schuldgevoel remt egoïsme, kort gezegd. De allerbelangrijkste taak voor onze overleving was dat je geaccepteerd werd door je omgeving. Samen red je het namelijk, als soort. Doe je iets wat niet acceptabel is, dan word je eruit gekickt. Alleen was je overlevingskans nihil. Schuldgevoel is dus 1 van de vele strategieën van ons oerbrein.

 

Ga je een grens over?

 

Schuldgevoel geeft dus eigenlijk een grensoverschrijding aan. En we weten onderhand dat ons oerbrein wat doorslaat. We hebben immers niet zoveel levensbedreigende situaties meer. Maar zo voelt het voor het oudste gedeelte van ons brein nog wel. De reden dat we om de onbenulligste dingen schuldgevoel kunnen voelen.

En misschien stelt het je gerust: Ieder mens heeft daar wel een beetje last van. Volgens onderzoekers in een milde vorm van ongeveer 2 uur per dag. (Wat ik echt al belachelijk veel vind!)

Je stuurt je kinderen naar school, terwijl er een studiedag is. Je stelt een bezoekje naar oma weer uit. Je maakt een onaardige opmerking. Je vergeet de hond uit te laten. Je hebt een enorme ruzie met je partner. Je maakt een fout op je werk.

Ik kan een scala aan voorbeelden opnoemen waar ons brein graag nog even mee worstelt.

Het is die innerlijke, zeer kritische stem wat je hoort. Jullie kennen ‘m vast, dat stemmetje dat voortdurend evalueert of je het wel goed genoeg doet. Of je niet iets verkeerds hebt gezegd, je niet raar hebt gedragen, of je wel de juiste keuze hebt gemaakt, of je iedereen wel even veel aandacht geeft.

 

Conclusie

 

Ze horen bij het leven dus. Maar ik wil niet zeggen dat je ze er dan maar in volle glorie moet laten zijn. Dat je helemaal moet verdrinken in de poel van schuldgevoel. Voor jezelf zorgen is een prioriteit. Hoe kun je er voor een ander zijn, als je eigen glas niet gevuld is?

Ik heb hier niet de oplossing voor jullie, want die is er simpelweg niet. Jouw schuldgevoel komt ergens vandaan. Misschien leg jij de lat ontzettend hoog voor jezelf, of wil je juist dat iedereen je aardig vindt. Het resultaat is schuldgevoel, maar het is niet de bron van de ellende. Kijk eens naar jouw eigen patroon hierin. 

En doe vooral een beetje aardig tegen jezelf, in plaats van jezelf op de bank van zelfkritiek te leggen. Je bent mens en hoeft niet perfect te zijn. Juist zelfcompassie zorgt voor meer zelfbeheersing en uiteindelijk het in toom houden van deze negatieve gevoelens.

En weet: inzicht baart kunst.

 

 

 

Liefs Krista

Volg jij mij al op social media? Ik ben actief op Instagram en Facebook