Ik ben enthousiast en vrolijk.

 

Impulsief. Ik ben lief en zorgzaam.
Ik kan de wereld aan. De dagen voelen licht. De wind is in mijn rug.
Mijn dag is productief en gestructureerd.
Ik maak met iedereen een praatje en ben spontaan.
Huppel door de straten en zing mee met de muziek.
Ik kijk in de spiegel en voel mij euforisch. Trots. Ik denk in mogelijkheden.

 

The. Sky. Is. The. Limit.


Wees gerust, mijn leven is niet iedere dag zo.
God nee, zeg. Het leven is niet My Little Pony op een roze wolk van suikerspin.
Ten alle tijden magisch en mooi. En toch lijkt dit het enige wat we willen laten zien aan de buitenwereld. Als een veilig pantser, wat ons hart beschermd.

Want ja, ook ik heb slechte dagen.
Dan voel ik mij chagrijnig en komt er niks uit mijn handen.
Voelen de dagen zwaar, als drijfzand. Heb ik 0,0 energie.
Een bad hair day en kan ik janken om een pukkel op mijn kin.
Dan heb ik een kort lontje en mopper ik op mijn kinderen. Op de wereld.
Word ik direct daarna verteerd door een schuldgevoel omdat ik mopper op mijn kinderen.
En op de wereld.

Dan voel ik mij onzeker, voel ik angst om te falen. Denk ik dat iedereen mij stom vindt.
Dat ik mijn werk niet goed doe, dat ik een prutser ben. Dan zoek ik bevestiging, als een dreinend kind die een sticker wil.

 

Maar dit is het echte leven. Dit voelen we. Emoties.

 

Toch praten we niet graag over onze kwetsbaarheden.Durven we ze niet te uiten, door schaamte, of voelen we ons zwak, labiel, drammerig.

 

Het meest persoonlijke is universeel.

Ik zou zo graag willen dat jij je nooit abnormaal voelt met jouw gevoel. Alleen. Onbegrepen. Dat jij durft te praten over jouw kwetsbaarheden. Dat WIJ daar over durven te praten.

 

Dus ik begin:

 

Ik ben Krista. Ik ben enthousiast, bloedchagrijnig, impulsief, onredelijk. Ik voel mij soms zelfverzekerd, onzeker, bang en dapper. Ik denk soms dat ik niks goed doe,
ik denk soms dat ik de hele wereld aan kan.

Hiep hoi! Ik ben mens.