Doe eens lief

 

Woorden doen geen pijn, leerde ik vroeger.
Zo voelde ik dat nooit.
Woorden kunnen mij omverblazen.
Ze kunnen mij ontroeren, ze kunnen mijn hart breken. Ik heb geen eelt op mijn ziel.

 

Ik werd vroeger nooit ‘echt’ gepest. Toch was er 1 jongen in Vaassen, laat ik hem Dirk noemen, die mij altijd moest hebben. Het was een haantje, een populaire nozem met een gemene blik. Hij had altijd een schare aan, net zulke populaire, vriendjes om hem heen.

 

Ik was als de dood voor Dirk.

 

Het liefste fietste ik een heel stuk om, om hem maar niet tegen te komen. Natuurlijk was er niet altijd een ontkomen aan. Soms stond ik oog in oog met Dirk.

 

Dirk werd nooit fysiek, hij deed het met woorden. Gemene woorden die door mijn tere meisjesziel sneden. Hij schold mij uit voor konijn, en maakte daar direct, voor het special effect, een konijnengezicht bij.
-Het klinkt niet cool, maar Dirk kon het zich permitteren. –

 

Als volwassen Krista kan ik denken: ‘Zo erg is dat toch ook niet?’
Maar kindje Krista vond dit ver-schr-ikk-elijk.

 

Het maakte mij onzeker. Het gaf mij het gevoel dat ik niks waard was. Ik wilde er normaal uitzien, met normale tanden. Ik lachte met mijn hand voor mijn mond, sterker nog, liever lachte ik niet. En zo ontstond de overtuiging dat ik het lelijke eendje was.

 

Ik heb het járen met me mee gedragen, het heeft mij deels gevormd zelfs.
Konijntje Krista, het doet me nog pijn dit op papier te zetten.

 

De kracht van woorden

 

‘Het ene oor in, het andere oor uit’, zei mijn moeder destijds liefdevol. Ook zij had een gruwelijke hekel aan Dirk. Ze zag haar dochter compleet overstuur thuiskomen. Dat deed natuurlijk ook wat met haar moederhart. ‘Laat het van je afglijden.’

Zo makkelijk is dat alleen niet. De kracht van woorden. Ze slaan een barst in je hart en een nieuw bruggetje in je brein. Als Dirk dat toch eens had geweten, was hij dan ook doorgegaan?


Want daar staan we niet echt bij stil. We flappen er soms uit wat op ons hart ligt. Maar wat doen deze woorden met de ander?


Een blik op social media en ik zie de Dirken voorbijkomen. Schaamteloos gooien ze hun ongezouten mening op het wereldwijde web. Niet stilstaand bij het feit dat dit pijn kan doen. Ze denken dat ze het recht hebben te kwetsen, omdat ze stellig overtuigd zijn van hun mening. Hun oordeel over alles in deze wereld. Ik vind het soms vermoeiend. Dat gedirk.

 

Mijn ideale wereld

 

Gevoeligheid, compassie en empathie, ook voor mensen die je niet kent, niet begrijpt of niet mag, schrijft Lucy Woesthoff in haar boek. (Aanrader!)
Hoe mooi zou de wereld dan worden? Beseffen dat niet alles gezegd hoeft te worden. Dat we niet overal iets van hoeven te vinden. 

 

Onder het excuus, ‘ik ben nou eenmaal heel eerlijk’ lijkt alles geoorloofd. Maar eerlijkheid is iets anders dan oordelend. Eerlijkheid is een compleet andere eigenschap dan constant ongevraagd je mening geven. Eerlijkheid is een compleet andere eigenschap dan iemand pesten op uiterlijke kenmerken, Dirk!

Voordat je spreekt, stel jezelf de vraag: Is het aardig, is het nodig, is het een verbetering ten opzichte van de stilte? 

 

Dus lieve mensen, zeg iets liefs tegen elkaar.
En tegen kindje Krista zeg ik: “Don’t let the bastard get you down.’

 

Zo, nu jij Dirk.

 

 

 

 

 


Liefs Krista

Wil jij meer van mij lezen? Volg mij op social media!